Teologia IV Modlitwy Eucharystycznej – Postsanctus (cz. IV)

Omnibus enim misericórditer subvenísti, ut te quæréntes invenírent.

W miłosierdziu swoim pospieszyłeś
z pomocą wszystkim ludziom, aby Ciebie szukali i znaleźli.

Kapłan mówi, że Bóg pospieszył w swoim miłosierdziu ku każdemu człowiekowi[1]. Jan pisze bowiem: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3, 16). Owo umiłowanie świata polegało na tym, że Bóg zlitował się nad człowiekiem i w swoim miłosierdziu udzielił mu łaski dostąpienia szczęścia życia wiecznego, gdy posłał Syna, by ten przywrócił mu utracone życie[2]. Mówi się, że Bóg pośpieszył, aby wskazać na Jego troskę o człowieka, gdyż nigdy nie był bierny wobec człowieka, ale zawsze się o niego troszczył[3]. Dzięki misterium paschalnemu świat dostrzegł, że Bóg pomógł mu łaską, która najpierw napełniła łono Najświętszej Maryi Panny, a następnie zlała na ludzi zdroje Bożych darów, jak jest napisane: „Z jego pełności wszyscyśmy otrzymali – łaskę po łasce” (J 1, 16). Bóg jest bowiem źródłem łask wszelakich[4]. Mówi się tutaj o pospieszeniu z pomocą wszystkim ludziom, ponieważ łaska została dana całemu światu[5]. Inną sprawą jest natomiast to, że głupcy nią wzgardzili (por. Mdr 13, 1). Ci zaś, którzy ją przyjęli, otrzymali moc stania się dziećmi Bożymi (por. J 1, 12). W tym celu Apostołowie wyruszyli na wszelkie krańce świata, aby głosić orędzie zbawienia każdemu narodowi (por. Mt 28, 19-20). Nieustannie rozbrzmiewa bowiem polecenie Izajasza: „Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć” (Iz 55, 6). Czym jest owo „pozwolenie”? Jest to czas ziemskiego życia, w którym należy szukać Boga[6]. Kto zaś zacznie szukać, ten też znajdzie (por. Mt 7, 7).

Dawid Makowski

[1] MRpol, s. 329*.

[2] Zob. Alcuinus: In Evangelium Joannis, III, 16 (PL, C, 782-783).

[3] Zob. Stephanus Baluzius: Exorcismi et excommunicationes, I (PL, LXXXVII, 931).

[4] Zob. Beda Venerabilis: In Evangelium S. Joannis, XVII (PL, XCII, 894).

[5] Zob. Ratramnus Corbeiensis: De prædestinatione Dei, II (PL, CXXI, 47).

[6] Zob. Haymo Halberstatensis: Commentaria in Isaiam, LV (PL, CXVI, 1003).

Liturgia jest pasjonująca, a jej teksty zawierają mnóstwo treści teologicznych. Poznajmy je!

Dawid Makowski

AUTOR SERII

Więcej takich treści! situs slot jacktoto situs toto slot resmi jacktoto toto togel jacktoto situs toto toto slot jacktoto link slot kawi898 situs togel situs toto jacktoto situs toto toto togel jacktoto situs gacor jacktoto slot gacor situs toto toto slot slot resmi togel 4d jacktoto
Wesprzyj nas!
Zaobserwuj nas!

Wielkopostna droga liturgiczna – medytacja nad kolektami Środy Popielcowej i Niedziel Wielkiego Postu: IV Niedziela Wielkiego Postu

Kolekta IV Niedzieli Wielkiego Postu wprowadza wyraźną zmianę tonu w dynamice czterdziestu dni tego okresu liturgicznego. Jej centrum nie stanowi już[…]

Modlitwa powszechna – IV Niedziela Wielkiego Postu

Miłosiernemu Bogu, który patrzy głęboko w serce człowieka, przedstawmy nasze pokorne prośby, z którymi przyszliśmy do Jego świątyni w Niedzielę Lætare.Módlmy się za Kościół święty,[…]

Modlitwa powszechna – III Niedziela Wielkiego Postu

Chcąc zaczerpnąć wody ze Źródła życia, prośmy Boga Wszechmogącego we wszystkich naszych intencjach, z którymi dziś do Niego przyszliśmy.Módlmy się za pasterzy Kościoła, aby[…]

Przetłumacz stronę