Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów wydała pro memoria w sprawach liturgicznych. Wprawdzie podana data to 25 marca 2026, natomiast nie było to podane na stronie ani komisji, ani KEP i dopiero niedawno redakcja zdobyła pełny tekst (punkt 4 podlinkowanej listy komunikatów zawiera odnośnik do dokumentu do pobrania).
Ten dokument porusza kilka spraw, o które Komisja jest regularnie pytana, w tym przypadku najwięcej miejsca poświęciła modlitwie do św. Michała Archanioła, od niedawna popularnej w wielu polskich parafiach, a niegdyś, po mszach trydenckich czytanych, odmawianej obowiązkowo wraz z paroma innymi modlitwami. KKBiDS przytacza najpierw prawdopodobne źródło powrotu do tej praktyki – reakcja na coraz częstsze negowanie realnego istnienia diabła oraz jego działania, w 1975 roku został nawet wydany dokument Kongregacji Nauki Wiary na ten temat (link do angielskiej wersji językowej). Potem podaje, że kilku polskich biskupów wydawało już komunikaty w tym temacie, z zaleceniem odmawiania jej, ale ZAWSZE po mszy świętej, Komisja cytuje tutaj choćby OWMR czy soborową Konstytucję o Liturgii Świętej w temacie dodawania czegokolwiek do Ordo mszalnego. Proponuje się aby tę modlitwę odmawiać z tego samego miejsca co zalecił Leon XIII – u stopni ołtarza, można na klęcząco, w każdym razie nie przy ołtarzu, jako że tam się składa modlitwy wyłącznie do Boga. Wskazuje się jednak, że odmówienie tylko tej jednej modlitwy z modłów Leonowych, bez pozostałych, może wypaczyć akcenty, np. że liturgia kończy się odniesieniami do piekła, zarazem słowa rozesłania na koniec Mszy były pomyślane jako faktyczny koniec obrzędów, a nie koniec Mszy i początek dodatków, stąd komisja proponuje też inne miejsce – na koniec modlitwy różańcowej tam gdzie odmawia się ją przed Mszą świętą. Warto też wygłosić w takiej parafii katechezy na ten temat.
W tych wskazaniach poruszono także inne tematy: terminowość zarządzeń liturgicznych. KKBiDS zauważa, że niektóre zarządzenia liturgiczne w diecezjach obowiązują niechcący bezterminowo, bez takiej intencji, ze szczególnym uwzględnieniem tych z okresu pandemii Covid-19. Zachęca, aby albo odwołać czy doprecyzować termin obowiązywania określonych zasad w nowym dokumencie, albo w lokalnej rubryceli podawać, które zarządzenia obowiązują w danym roku. Jako przykład podana jest zgoda na więcej celebracji parafialnych w Wielki Czwartek czy Wielki Piątek.
Omówiono także temat tytułów kościołów i terminów poświęceń – Komisja zacytowała „Notyfikację o tytule kościoła” z 1999 autorstwa Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów (link do tekstu łacińskiego i angielskiego), wskazując że nowy patron musi być ujęty w kalendarzu liturgicznym tak, aby można było sprawować uroczystość odpustową i uzyskać odpust zupełny zgodnie z właściwą datą, a nie arbitralną, dodatkowo w przypadku błogosławionych muszą to być tacy wpisani do kalendarza własnego (chyba że Stolica Apostolska pozwoli inaczej). Poświęcenia kościoła nie powinno planować się na Triduum Paschalne, Narodzenie, Objawienie i Wniebowstąpienie Pańskie, Zesłanie Ducha Świętego, Środa Popielcowa, w dniach Wielkiego Tygodnia oraz na Dzień zaduszny. Wreszcie co do kalendarza własnego – Komisja przypomina, że każda diecezja powinna mieć własny kalendarz liturgiczny, wnioskować o zmiany zgodnie z procedurami i je konsultować z duchowieństwem i wiernymi, a także że służy pomocą diecezjom w zakresie informacji o procedurach.
Na końcu podano kilka zdań o stroju liturgicznym w Wielki Piątek za CLPB. Biskup niesprawujący Liturgii w ten dzień, ale w niej uczestniczący powinien po adoracji Krzyża nałożyć na rokietę czerwoną stułę i kapę oraz przewodniczyć obrzędowi Komunii Świętej, jeśli jej zaś nie przewodniczy to na czas obrzędu Komunii ma założyć stułę, a po komunii celebransa sam przyjąć Ciało Pańskie przy ołtarzu. W przypadku zaś prezbiterów niecelebrujących wtedy, też należy stosować zasadę z Ceremoniału – tj. powinni ubrać strój chórowy, a na czas udzielania Komunii św. nałożyć stułę.
