
Placidus Wolter, brat Maurusa Woltera, był niemieckim benedyktynem, współzałożycielem klasztoru w Beuron i drugi opat Benedyktyńskiej Kongregacji Beurońskiej. Urodził się 24 kwietnia 1828 r. w Bonn, a zmarł w Beuron 13[…]

Maurus Wolter urodził się w Bonn 4 czerwca 1825 r., a zmarł w Beuron 8 lipca 1890 r. Był on niemieckim benedyktynem i pierwszym opatem wspomnianego klasztoru. Archiopactwo benedyktyńskie w Beuron zostało bowiem[…]

Mszał paryski, wydany drukiem w 1738 roku, stanowił jedną z tzw. neo–gallikańskich ksiąg liturgicznych, powstałych we Francji na skutek dołączenia do potrydenckiego Mszału rzymskiego nowych modlitw i antyfon. To właśnie na jednym spośród[…]

Najstarszym sakramentarzem Kościoła jest kodeks z Werony9. Mimo że jego skompilowanie nastąpiło w VII w., teksty tej księgi sięgają V w. i są bardzo podobne do stylu, w jakim tworzył papież Leon Wielki[…]

W niektórych manuskryptach Pontyfikału Kurii Rzymskiej z XIII w. (pontyfikał = księga liturgiczna z obrzędami sprawowanymi przez biskupa) znajduje się ciekawa informacja, która sprawiła, że niniejszy artykuł ma następujący tytuł: „Czy zwykłe wino[…]

Temat święceń niższych i subdiakonatu, tak szeroko poruszany przez biskupów, nie stał się jednak tematem prac soborowych (Paulus VI, 1972, 529). Kwestia reformy święceń niższych i subdiakonatu nie została bowiem wówczas[…]

Czcząc świętych, Kościół zauważa przede wszystkim to, że w ich życiu objawiało się pierwszeństwo Bożego działania, gdyż to On, który jest pełnią świętości, dzieli się nią ze swymi wybranymi[1]. Pierwsza prefacja[…]

Choć jeszcze w V w. nie istniał jeszcze obowiązek przyjmowania tonsury, to zmieniło się to oficjalnie w kolejnym stuleciu, kiedy w 595 r. wprowadził go papież Grzegorz Wielki (†604)[1]. Jednak on nie tyle ją powołał do istnienia, ile[…]

Drugim najdłuższym co do trwania okresem liturgicznym Kościoła obrządku rzymskiego jest Okres Wielkiego Postu. Jest to czas postu, modlitwy i jałmużny, przygotowujący wiernych do celebrowania misteriów wiary – Męki, Śmierci[…]

Wierzący żyjący tą transcendentną celebracją zauważa, że w niej może powierzyć Bogu swe prośby (por. Flp 4, 6), spełniając tym samym nakaz Apostoła odnoszący się do ciągłej modlitwy, tj. życia[…]