Placidus Wolter, brat Maurusa Woltera, był niemieckim benedyktynem, współzałożycielem klasztoru w Beuron i drugi opat Benedyktyńskiej Kongregacji Beurońskiej. Urodził się 24 kwietnia 1828 r. w Bonn, a zmarł w Beuron 13 września 1908 r.
Placidus miał niezwykle chłonny umysł, dlatego po ukończeniu Królewskiego Gimnazjum w Bonn, zdecydował się studiować teologię katolicką w tymże mieście, na miejscowym uniwersytecie. Bardzo interesował się kwestią pogodzenia filozofii nowożytnej z wiarą katolicką.
W 1850 r. Placidus, a wówczas jeszcze Ernst (imię chrzcielne), wstapił do kolońskiego seminarium duchownego. Rok póxniej przyjął święcenia prezbiteratu i został nauczycielem oraz duszpasterzem. Nauczał języków i katechizmu w kilku miejscach: Viersen, Mersch i Akwizgranie. Razem z bratem Maurusem, a wówczas jeszcze Rudolfem (imię chrzcielne), mieli wielki zapał do życia monastycznego, dostrzegając potrzebę odnowy monastycyzmu w Niemczech. Ernst zdecydował, że wstąpi do zakonu bendyktynów, czego dokonał 14 lipca 1855 r., rozpoczynając nowicjat w Opactwie św. Pawła za Murami.
Podczas towarzyszenie księżniczce Katarzynie Hohenzollern-Sigmaringen w podróży pielgrzymkowej do ziemii świętej, w sercu Placidusa (i jego brata) zrodziła się chęć założenia pierwszego klasztoru benedyktyńskiego w Niemczech po tym, jak zostały on zsekularyzowane. Mimo że organizacją życia monastycznego zajmował się Maurus, Placidus był jego wiernym pomocnikiem. Kiedy Maurus napisał konstytucję kongregacji, Placidus udał się z nią do papieża, aby ten ją zatwierdził. Odbywał on w swoim życiu wiele podróży. Był więc obeznany z różnymi sposobami funkcjonowania Kościoła. Po śmierci swego brata w 1890 r., Placidus został wybrany opatem kongregacji.
Jako opat kongregacji wskrzesił do istnienia klasztor w Maria Laach. Bardzo ważny ośrodek dla budzącego się wówczas Ruchu Liturgicznego.
Dawid Makowski
Dla pogłębienia:
- A. Parati, Pionieri del moviemento liturgico, Civitate Vaticana 2004, s. 42-47.
