Kazimierz Bieszk (1890-1946) był jedną z najważniejszych postaci Ruchu Liturgicznego na Pomorzu i głównym przedstawicielem środowiska pelplińskiego. Był kapłanem diecezji chełmińskiej, liturgistą i homiletykiem, a swoją działalność związał przede wszystkim z Seminarium Duchownym w Pelplinie. Źródła określają go wprost jako prekursora odnowy liturgicznej.
Szczególne znaczenie miała jego praca nad formacją liturgiczną alumnów. Nie ograniczał się do przekazywania wiedzy o rubrykach i obrzędach, lecz ukazywał przyszłym kapłanom teologię i historię liturgii oraz jej znaczenie duszpasterskie. Zależało mu, aby kapłan nie traktował liturgii wyłącznie jako zespołu przepisów, ale rozumiał ją jako podstawowe źródło życia Kościoła i swojej posługi.
Charakterystyczne dla Bieszka było połączenie Ruchu Liturgicznego z odnową kaznodziejstwa. Uważał, że liturgia powinna być jednym z głównych źródeł przepowiadania. W 1935 r. opublikował pracę „Liturgja źródłem kazań”, w której wskazywał na ścisły związek pomiędzy liturgią a głoszeniem słowa Bożego. Kaznodzieja powinien – jego zdaniem – prowadzić wiernych nie tylko do poznania liturgii, ale ostatecznie do uczestnictwa w niej. Bieszk rozumiał więc liturgię jako narzędzie formacji chrześcijańskiej. Szczególną rolę przypisywał homilii, kazaniom i rekolekcjom o tematyce liturgicznej. Miały one przygotowywać wiernych do świadomego, czynnego i owocnego uczestnictwa w liturgii. W tym sensie jego działalność wyraźnie przekraczała wcześniejsze podejście skoncentrowane przede wszystkim na znajomości ceremonii i rubryk.
Ważną częścią jego działalności była również praca publicystyczna. Bieszk publikował w czasopiśmie „Mysterium Christi”, a także w „Pielgrzymie”. Po śmierci Michała Kordela w 1936 r. przejął redakcję „Mysterium Christi” i prowadził ją do 1939 r. Dzięki temu stał się jednym z głównych kontynuatorów polskiego Ruchu Liturgicznego w drugiej połowie lat trzydziestych. Najważniejsze w jego przypadku jest zatem przesunięcie akcentu: od samego poznawania liturgii ku wykorzystaniu jej jako środka formacji i duszpasterstwa.
Jeśli Nojszewski i Michalak reprezentują przede wszystkim wcześniejszy nurt naukowo-formacyjny, a Kordel organizował i rozwijał ruch w Krakowie, to Bieszk był jednym z tych, którzy nadali Ruchowi Liturgicznemu bardzo konkretny wymiar pastoralny – szczególnie poprzez seminarium, kaznodziejstwo i formację wiernych.
Opr. Dawid Makowski
