Mszał kartuski przedstawia szczegółowe normy na temat okadzania i puryfikacji.
Prezbiter, który w Mszy używa kadzidła, okadza różne rzeczy w następujący sposób: lewą rękę, w której trzyma zwieńczenie łańcuszków, przykłada do swojej piersi, poruszając prawą ręką kadzielnicą. Prawa ręka chwyta bowiem łańcuszki tuż nad czaszą kadzielnicy. Okadzając, zawsze porusza się kadzielnicą w kierunku osoby lub rzeczy, która ma być okadzona. Trzema rzutami kadzielnicy okadza się: Najświętszy Sakrament, krzyż ołtarzowy oraz Ewangeliarz. Jednym lub dwoma rzutami okadza się kapłana. Okadzając krzyż, najpierw jednym rzutem okadza się jego środek, potem jednym rzutem jego prawę ramię, a następnie jednym rzutem jego lewe ramię. W sumie więc trzy rzuty. Okadzenie ołtarza wygląda w ten sposób, że kapłan stojąc przed nim, wykonuje trzy ruchy kadzielnicą, okadzając jego dolną część: najpierw okadza prawą stronę, potem środek, na końcu lewą stronę. Nie okadza on jednak reszty ołtarza. Robi to diakon lub akolita, obchodząc ołtarz od lewej do prawej strony.
W odniesieniu do oczyszczenia naczyń liturgicznych po Mszy św., należy zaznaczyć, że dokonuje się ono po zakończeniu Komunii św. Oczyszcza je prezbiter przy ołtarzu. Kielich obmywa się wodą lub winem. Wyciera się patenę. Na końcu kapłan obmywa palce. Gdy zakończy się celebracja, prezbiter, diakon lub akolita oczyszcza naczynia liturgiczne w piscynie (przykościelna studzienka).
Dawid Makowski
Na podstawie: Missale Cartusiense, 2021, nry 41-42.
