Msza św. to centrum życia monastycznego, a także szczyt i źródło ich oficjum. Szczególne miejsce zajmuje tu Msza konwentualna. Ona uobecnia oraz przedstawia jedność rodziny kartuskiej w Chrystusie. Z zasady jest ona koncelebrowana. Za zgodą przeora ci, którzy ją koncelebrują, mogą celebrować też inną Mszę, gdy istnieją ku temu potrzeby.
Obowiązek wspólnego uczestnictwa w Mszy konwentualnej dotyczy niedzieli, uroczystości, świąt pierwszej klasy, Wielkiego Piątku, wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych, Mszy za zmarłych współbraci i dni wskazanych w Statutach Zakonu Kartuzów. Msza św. jest sprawowana zgodnie ze zwyczajami kartuskimi. Jest ona sprawowana zwykle w kiernku wschodu (ad orientem). Decyduje o tym przeor wespół ze wspólnotą, która wyraża na to zgodę (lub nie). Jeśli celebruje się w stronę wschodu, Najświętszy Sakrament można przenieść do kaplicy przed Mszą św.
Ołtarz przykrywa się przynajmniej jednym białym obrusem. Obok niego lub na nim umieszcza się dwa świeczniki z zapalonymi świecami. W miejscu dobrze widocznym dla celebransa i wspólnoty ustawia się także krzyż z wizerunkiem Chrystusa Ukrzyżowanego. Na ołtarzu umieszcza się też korporał i puryfikaterz.
Do Mszy św. konwentualnej potrzebne są:
- Mszał, woda do pobłogosławienia i sól (gdy ma miejsce aspersja) oraz stuła dla diakona – przy miejscu przewodniczenia.
- Ewangeliarz – na ambonie
- Lekcjonarz – przy pulpcie
- Kielich z winem, patena z chlebem oraz puszka i patena do Komunii mnichów, a także ampułki z winem i wodą oraz zestaw do obmycia rąk. Kielich i patenę przykrywa się welonem – przy studzience
Gdy natomiast Mszę św. sprawuje się w kaplicy, co dokonuje się codziennie po jutrzni (gdy kapłan nie celebruje Mszy konwentualnej), sprawuje się Mszę, która jest aktem jednego mnicha-prezbitera. Lud może w niej jednak uczestniczyć, ale jest to Msza, która z definicji nie uwzględnia jego obecności. Nie posługuje w niej żaden usługujący.
Dawid Makowski
Na podstawie: Missale Cartusiense, 2021, nry 58-67.
