Troska o liturgię kartuską zostaje powierzona przeorowi domu, który winien zabiegać o to, by Msza św. była celebrowana zgodnie z liturgią zaaprobowaną przez Stolicę Apostolską.
Za zgodą wspólnoty przeor może: wprowadzić praktykę celebrowania Mszy konwentualnej w stronę ludu; określić zakres obecności języka narodowego w liturgii; ustalić zwyczaj uczestnictwa wiernych w Komunii podczas Mszy konwentualnej. Przeor wydaje także zgody dla kapłanów na celebracje Mszy bez usługującego, celebracje codziennej Mszy o Matce Bożej i może określić, jak dostosować niektóre obrzędy do szczególnych potrzeb domu (np. procesję Bożego Ciała czy Wigilię Paschalną).
Mszał w języku narodowym musi być przedstawiony wpierw Kapitule Generalnej, a dopiero później wysłany do Stolicy Apostolskiej. Można przy Mszy św. stosować teksty zatwierdzone przez Konferencje Biskupów. Istnieje też jasna procedura zatwierdzenia i tworzenia tekstów łasnych.
Podobnie inkulturacja, za zgodą Kapituły Generalnej i Stolicy Apostolskiej, może mieć miejsce w przypadku Mszy kartuskiej. Najistotniejsze jest jednak to, aby kult był sprawowany według jednego rytu i jego oficjum zakonnego.
Dawid Makowski
