Emanuele Caronti OSB (ur. 10 maja 1882, zm. 27 lutego 1966) był włoskim benedyktynem, opatem, liturgistą i jedną z ważniejszych postaci włoskiego Ruchu Liturgicznego pierwszej połowy XX wieku. Urodził się we Azzio. W młodym wieku wstąpił do zakonu benedyktynów i odbył formację w ramach kongregacji sublacenckiej. Studiował teologię i liturgię na Papieskim Ateneum Świętego Anzelma w Rzymie, które w krótce stało się centrum odnowy studiów liturgicznych w Kościele katolickim.
Był on organizatorem życia monastycznego i popularyzatorem liturgii. Współtworzył i redagował czasopismo „Rivista Liturgica”, założone w 1914 r., które stało się jednym z głównych pism refleksji liturgicznej we Włoszech. Jego celem było: przybliżenie wiernym liturgii Kościoła, rozwój świadomego uczestnictwa w celebracji i odnowienie życia duchowego przez powrót do źródeł liturgicznych.
W 1937 r. został wybrany opatem generalnym Kongregacji Benedyktynów w Subiaco i pełnił ten urząd do 1959 r. W tym okresie wspierał rozwój studiów liturgicznych i monastycznych na poziomie międzynarodowym. Jego działalność przypadła na okres między pontyfikatami Piusa X i Piusa XII czyli w czasie, gdy Ruch Liturgiczny przeszedł od lokalnej inicjatywy benedyktyńskiej do zjawiska obejmującego cały Kościół.
Dawid Makowski
