Maurus Wolter urodził się w Bonn 4 czerwca 1825 r., a zmarł w Beuron 8 lipca 1890 r. Był on niemieckim benedyktynem i pierwszym opatem wspomnianego klasztoru. Archiopactwo benedyktyńskie w Beuron zostało bowiem założone w 1863 r. przez ojca Maurusa wespół z jego bratem ojcem Placidusem.
Ojciec Maurus Wolter najpierw był uczniem Królewskiego Gimnazjum w swoim rodzinnym mieście, a następnie rozpoczął studia filologiczno-fiolozoficzno-teologiczne na Uniwersytecie Reńskim Fryderyka Wilhelma. W 1849 r. uzyskał doktorat z filozofii. Następnie wstąpił do kolońskiego seminarium duchownego. Po kilku miesiącach otrzymał święcenia prezbiteratu. Ceremonia odbyła się w katedrze w Kolonii 3 września 1850 r. Jako prezbiter założył pierwsze w Niemczech stowarzyszenie robotników katolickich. Kontynuował także działalność akademicko-wychowawczą, zdobywają pozwolenie na prowadzenie zajęć szkolnych dla młodzieży w gimnazjum, a także w szkole wyższej. Był on między innymi kierownikiem szkoły kapitulnej w Akwizgranie.
Sześć lat po święceniach prezbiteratu Marus Wolter, dotychczas jeszcze kapłan diecezjalny, rozpoczął w Perugii nowicjat w Zakonie Benedyktynów. W 1857 r. złożył ślubu w opactwie św. Pawła za Murami w Rzymie. Dzięki pomocy księżniczki Katarzynie von Hohenzollern-Sigmaringen udało się mu rozpocząć dzieło rozkrzewiania życia monastycznego w Niemczech dzięki pomocy finansowej i politycznej, oferowanej przez wspomnianą księżniczkę. Maurus Wolter wraz ze swoim bratem założył więc na ziemi Hohenzollernów w Beuron klasztor (powstały na bazie dawnego monasteru augustianów). Ojciec Maurus został jego pierwszy opatem.
Jako opat zaczął wcielać w życie klasztorne swoją własną wizję duszpasterstwa i życia liturgicznego. Wskazywał on na konieczność powrotu do dawnych źródeł tradycji monastycznej. W końcu opactwo zaczął nawiązywać kontakt z opatem Prosperem Guérangerem z klasztoru benedyktynów w Solesmes. Trzeba tu bowiem podkreślić, że obaj mnisi spotkali się w 1862 r., kiedy ojciec Maurus – dobrowolnie – odbywał drugi nowicjat we francuskim opactwie w Solesmes.
Dawid Makowski
Dla pogłębienia:
- A. Parati, Pionieri del moviemento liturgico, Civitate Vaticana 2004, s. 42-47.
