Zofia Fudakowska, w zakonie s. Maria Renata od Chrystusa, była jedną z najważniejszych kobiet polskiego Ruchu Liturgicznego. Należała do zgromadzenia sióstr niepokalanek i działała przede wszystkim w środowisku krakowskim oraz w swoich wspólnotach zakonnych. Jej znaczenie przez długi czas pozostawało niedocenione, mimo że należała do grona najbardziej aktywnych propagatorów odnowy liturgicznej w Polsce. W polskim Ruchu Liturgicznym była jedną z nielicznych kobiet zajmujących tak wyraźne miejsce w działalności publicystycznej i formacyjnej.
Napisała ponad 150 artykułów dotyczących liturgii oraz szereg książek. Szczególne znaczenie mają Liturgia a sztuka oraz Sentire cum Ecclesia – szkice liturgiczne. Jej zainteresowania obejmowały zwłaszcza rok liturgiczny i duchowe znaczenie poszczególnych okresów oraz świąt. W centrum jej refleksji znajdowała się idea, że poprzez liturgię misteria Chrystusa stają się obecne w życiu Kościoła, a wierny zostaje wprowadzony w rytm historii zbawienia.
Fudakowska reprezentowała przede wszystkim mistagogiczny i duchowo-formacyjny wymiar Ruchu Liturgicznego. Jej celem nie było jedynie wyjaśnienie, „co dzieje się” podczas obrzędów, ale prowadzenie człowieka do odkrycia ich wewnętrznego sensu. Dzięki temu jej działalność doskonale wpisywała się w europejski nurt odnowy, który coraz mocniej rozumiał liturgię jako szkołę życia chrześcijańskiego.|
Opr. Dawid Makowski
