Władysław Korniłowicz (1984-1946) był kapłanem, liturgistą, wychowawcą i kierownikiem duchowym, związanym z Warszawą, Lublinem i Laskami. Po studiach we Fryburgu i przyjęciu święceń w 1912 r. pracował jako duszpasterz i wychowawca. W latach 1922–1930 był dyrektorem Konwiktu Księży Studentów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz wykładowcą liturgiki i etyki. Od 1930 r. zamieszkał w Laskach, gdzie związał się z dziełem Matki Elżbiety Czackiej.
Korniłowicz uważał liturgię za centrum życia Kościoła i szkołę chrześcijańskiego życia. Szczególnie mocno podkreślał jej wymiar wspólnotowy. Zachęcał kapłanów, siostry zakonne i świeckich do wspólnego odmawiania brewiarza, troszczył się o piękno celebracji Eucharystii i prowadził intensywną formację liturgiczną. Jego działalność łączyła wpływy benedyktyńskiej odnowy liturgicznej z personalizmem, tomizmem i duszpasterstwem świeckich.
W Laskach liturgia została wpisana w szerszą wizję Kościoła jako Mistycznego Ciała Chrystusa. Korniłowicz nie traktował jej jako zamkniętego świata ceremonii, ale jako rzeczywistość, poprzez którą człowiek wchodzi w żywą relację z Chrystusem i Kościołem. Dlatego należy go zaliczyć do tych przedstawicieli polskiego Ruchu Liturgicznego, którzy szczególnie mocno połączyli liturgię, duchowość i formację człowieka.
Opr. Dawid Makowski
