Nie bez powodu, jak wiadomo, kapłan podczas Najświętszej Ofiary Mszy niemal nieustannie posługuje się liczbą mnogą, mówiąc my zamiast ja; albowiem to w imieniu wszystkich obecnych wiernych składa Ojcu Niebieskiemu świętą Ofiarę. Dlatego też głęboko godne ubolewania jest to, że uczestnicy pozostają na ogół w tak niewielkiej wspólnocie myśli i uczuć z celebransem. Ich udział we Wzniosłej Tajemnicy zbyt często ogranicza się do czysto fizycznej obecności oraz do kilku ruchów: uklęknięcia, siadania i wstawania.
Niektórzy z nich, to prawda, posiadają mszał, który pozwala im, lepiej lub gorzej, śledzić modlitwy liturgiczne. Tak było w przypadku uczniów naszego zakładu/szkoły.
Od dawna jednak myśleliśmy o tym, aby uczynić kolejny krok na drodze do ustanowienia wspólnoty pomiędzy uczniami a celebransem. Dlaczego bowiem nie włączyć uczestników czynnie w Świętą Czynność, tak jak czyniono to dawniej? Dlaczego pozostawiać jednego ministranta, aby sam odpowiadał na słowa skierowane do całego zgromadzenia? Tylko co powiedzieliby na to liturgiści, ci wpływowi w Kościele ludzie, zawsze tak bardzo „przywiązani” do wielkiej zasady jednolitości? Kiedy dzięki tygodniom liturgicznym w Louvain dowiedzieliśmy się, że wielu zaleca tę reformę, przestaliśmy się wahać i kilka dni po naszym wrześniowym powrocie przeprowadziliśmy pierwszą próbę.
Rezultaty były znakomite. Od tej chwili Msza nie jawi się już jako monotonna seria czytań odbywających się w obecności zbyt często rozproszonego audytorium. Jest żywą czynnością, w której każdy bierze rzeczywisty udział. Niewyraźne i półgłosem odmawiane modlitwy wejścia, spowiedzi, Kyrie itd. zostały zastąpione dawną formą dialogowaną, w której uczniowie mają udział równie czynny jak sam celebrans. Pobożne życzenie kapłana: Dominus vobiscum nie pozostaje już bez odpowiedzi ze strony zgromadzenia. Udział uczniów w oracjach, Epistole, Ewangelii itd. wyraża się poprzez zdecydowane odpowiedzi: Amen, Deo gratias, Laus tibi Christe. Kiedy kapłan, już poruszony zbliżaniem się uroczystej chwili konsekracji, kieruje do słuchaczy te gorące wezwania: „Sursum corda — W górę serca!” oraz „Gratias agamus itd. — Składajmy dzięki Panu, Bogu naszemu”, czuje, że za jego plecami wiele dusz pozostaje w jedności z jego własną. A kiedy nieco później słyszy wszystkich uczestników łączących swój głos z jego głosem, aby uroczyście odmówić Sanctus, nie doświadcza już tego wrażenia chłodu i osamotnienia, którego kapłan doznaje, gdy sam wypowiada te słowa przeniknięte prawdziwym entuzjazmem i stanowiące swoisty okrzyk radosnej aklamacji skierowanej przez zgromadzenie do boskiego Króla, którego ono oczekuje. Wreszcie w chwili Komunii nie jest już tak, że jeden ministrant niewyraźnym głosem mamrocze lub dukając odmawia Confiteor; wszyscy przystępujący do Komunii wspólnie, jasnym i zdecydowanym głosem błagają Boga o przebaczenie i o pomoc Jego Świętych.
Krótko mówiąc, metoda ta, odnowiona na wzór chrześcijańskiej starożytności, jawi się rzeczywiście jako normalny sposób uczestnictwa w Najświętszej Ofierze. Należy ją szczególnie polecić przełożonym zakładów/szkół.
Autor Nieznany
Z francuskiego tłum. ks. dr Wojciech Samuel.
Oryginał opublikowano w czasopośmie „Quaestiones Liturgicae” (t. 1, 1911, s. 365-366).
