Ferdinando Rodolfi (1866-1943) był włoskim duchownym katolickim, który należał do ważnych przedstawicieli włoskiego ruchu liturgicznego pierwszej połowy XX wieku. Urodził się 21 sierpnia 1866 roku w Ceneda. Po święceniach kapłańskich poświęcił się pracy duszpasterskiej i formacyjnej, a w 1911 roku został biskupem diecezji Vicenza, którą kierował aż do śmierci 11 stycznia 1943 roku.
Był on przekonany, że odnowa życia chrześcijańskiego musi opierać się na liturgii jako centrum życia Kościoła. W swojej działalności biskupiej promował częstsze uczestnictwo wiernych w liturgii, rozwój śpiewu kościelnego oraz lepsze zrozumienie obrzędów przez świeckich. Szczególną uwagę poświęcał wychowaniu liturgicznemu zarówno duchowieństwa, jak i wiernych, podkreślając, że liturgia nie jest jedynie zbiorem ceremonii, lecz żywym źródłem życia duchowego. Jego diecezja stała się przeto jednym z ważniejszych włoskich ośrodków ruchu liturgicznego. Rodolfi wspierał inicjatywy mające przybliżyć wiernym modlitwę Kościoła, zachęcał do aktywniejszego uczestnictwa we Mszy świętej i promował idee, które później znalazły pełniejszy wyraz w reformach liturgicznych XX wieku. Był również związany z rozwojem włoskich tygodni liturgicznych i kongresów liturgicznych, które służyły popularyzacji odnowy liturgicznej wśród duchowieństwa.
Jego wkład miał charakter przede wszystkim duszpasterski i organizacyjny. Dzięki popieraniu ruchu liturgicznego na poziomie diecezjalnym przyczynił się do rozpowszechnienia idei czynnego uczestnictwa wiernych w liturgii oraz do przygotowania gruntu pod reformy zapoczątkowane przez Sobór Watykański II. W historii włoskiej odnowy liturgicznej jest pamiętany jako jeden z biskupów, którzy wcześnie dostrzegli pastoralne znaczenie liturgii i wspierali jej odnowę jeszcze przed soborem.
Opr. Dawid Makowski
