Kościół, w którym sprawuje się liturgię kartuską, składa się z dwóch najważniejszych części: prezbiterium i chóru. Prezbiterium jest miejscem, gdzie znajduje się ołtarz. Winno być ono podwyższone i przez to oddzielone od chóru. W nim przebywa wyłącznie prezbiter. Diakon i akolici, kiedy nie pełnią swych funkcji, zajmują miejsce w chórze.
W prezbiterium znajduje się ambona. Głosi się z niej tylko Ewangelię i orędzie paschalne. Diakon może z niej też odczytywać intencje modlitwy powszechnej. Pośrodku nawy kościoła znajduje się także pulpit. Z niego odczytuje się lekcje mszalne (poza Ewangelią). Lektor, jeśli mu jest powierzone odczytanie intencji modlitwy powszechnej, wykonuje to właśnie od pulpitu.
Chór, który jest umieszczony wzdłuż ścian nawy kościoła, dzieli się na lewą i prawą stronę. Obydwie strony mają swoje stalle. Przed stallami znajdują się ławy, na których klęczą mnisi. Pod siedzeniami znajduje się mała podpórka. Zwie się ona „misericordią”. Ostatni mnisi po obydwu stronach zasiadają na miejscu zwanym „miejscu sług”. Tam siada diakon i akolita podczas Mszy św., w momentach gdy nie pełnią swoich czynności.
Studzienka kościelna, która znajduje się po prawej lub lewej stronie prezbiterium, jest wbudowane w ścianę. Przypomina ona szafkę z półkami albo bez nich. W niej przechowuje się sprzęt potrzebny do przygotowania Mszy, pod którym umieszcza się zlew. Tam wlewa się wodę po oczyszczeniu naczyń liturgicznych.
Zakrystia, która znajduje się obok prezbiterium, jest miejscem, gdzie usługujący zakładają szaty liturgiczne.
Wierni świeccy, którzy uczestniczą w liturgii, często biorą udział w liturgii w specjalnie wyznaczonej strefie kościoła.
Dawid Makowski
Na podstawie: Missale Cartusiense, 2021, nry 43-52.
