Idea odnowy życia Kościoła, mająca się dokonać poprzez „powrót do źródeł” (ad fontes), miał być żywym i zdecydowanym powrotem do praktyk i ducha pierwszych wiekow chrześcijaństwa. Badacze historii Kościoła, angażujący się w te badania w znaczny sposób w XX w., dali swoisty impuls do tego, aby zgłębiać i próbować zarysować obraz pierwotnej wiary i pobożności Kościoła. Te znaczne osiągnięcia naukowe sprawiły, że u wielu wzbudzało się pragnienie uczynienia współczesnego im życia religijnego bardziej prostego, głębszego i autentycznego.
Swój wkład wnieśli w to papieże dwudziestego wieku. Trzeba tu wymienić przede wszystkim Leona XIII (zm. 1903), Piusa X (zm. 1914) i Benedykta XV (zm. 1922). To właśnie oni zachęcali wiernych do tego, aby jeszcze częściej przystępowali do Komunii św. i by zgłębiali Pismo Święte. Trzeba pamiętać, że był to czas, w którym zaczęły powstawać instytucje naukowe, poświęcane studiom nad Biblią i liturgią. W wielu krajach zaczęły działać także czasopisma naukowe i pastoralne, skupiające się na tych dwóch zagadnieniach. W tym momencie szczególnie dostrzeżono, że niezbędne dla życia duchowego wierzących jest karmienie się Pismem Świętym i Eucharystią, które są jakby dwoma stołami życia chrześcijańskiego.
Idee ruchu liturgicznego, który rozwijał się w krajach zachodnich od końca XIX w., przybyły do Polski na początku XX w., a głównym miejscem implementacji jego założeń był początkowo przede wszystkim Kraków. Było to ważne miasto ze względu na mnogość inicjatyw w nim podejmowanych. Oprócz działalności naukowej i wydawniczej, dokonywano tam tłumaczenia Pisma Świętego oraz wielu innych inicjatyw liturgicznych. Postaciami szczególnie istotnymi w tym czasie byli duchowni: ks. Szczepański, ks. Archutowski oraz ks. Kordel.
Czasopismo „Ruch Biblijny i Liturgiczny”, wydawane do dziś, nie było jednak pierwszym periodykiem promującym idee ruchu liturgicznego w Polsce. Niemniej stanowiło ono szczególny zbiór artykułów, sprawozdań, omówień i komentarzy. W 1948 r. w Krakowie wydano pierwszy numer tego czasopisma, wydawanego jako dwumiesięcznik. Powstawało ono we współpracy z ojcami benedyktynami w Tyńcu, którzy zajmowali się przede wszystkim redakcją działu liturgicznego. W dziale bibljnym pragnięto ukazywać egzegezę tych tekstów Pisma Świętego, które były obecne w liturgii. Redaktorami tego czasopisma byli wówczas przede wszystkim ks. Aleksy Klawek i o. Jan Wierusz-Kowalski OSB.
Nowo powstałej inicjatywie z 1948 r. sprzyjali biskupi polscy. Przede wszystkim kardynał Adam Sapieha (zm. 1951) oraz biskupi Teodor Kubina (zm. 1951), Czesław Kaczmarek (zm. 1963) i Kzimierz Kowalski (zm. 1972).
Opr. Dawid Makowski
Na podstawie: Klawek, Aleksy, i Jan Wierusz-Kowalski. 1948. „Ruch Biblijny I Liturgiczny”. Ruch Biblijny I Liturgiczny 1 (1):1–2. https://doi.org/10.21906/rbl.2293.
