Geremia Bonomelli (1831–1914) był włoskim biskupem diecezji Cremona, kaznodzieją i jednym z ważniejszych przedstawicieli włoskiego katolicyzmu przełomu XIX i XX wieku. Urodził się w Nigoline w Lombardii, studiował w seminarium w Brescii, a święcenia prezbiteratu przyjął w 1855 roku. W 1871 roku został biskupem Cremony i sprawował ten urząd aż do śmierci.
Zasłynął przede wszystkim jako duszpasterz i autor podejmujący próbę odpowiedzi Kościoła na przemiany społeczne po zjednoczeniu Włoch. Podkreślał znaczenie odnowy religijnej przez częstsze korzystanie z sakramentów, aktywne życie chrześcijańskie oraz większą obecność Kościoła wśród robotników i emigrantów. Szczególną troską otaczał włoskich emigrantów, wspierając rozwój ich duszpasterstwa.
Jego działalność przygotowywała grunt pod późniejszą odnowę liturgiczną: akcentował bardziej świadome życie religijne wiernych, odchodzenie od biernego modelu pobożności i większe zakorzenienie duszpasterstwa w życiu Kościoła. W tym sensie można go uznać za jednego z prekursorów klimatu duchowego, z którego na początku XX wieku wyłonił się włoski Ruch Liturgiczny. Jego pisma koncentrowały się na relacji Kościoła do współczesnego świata i odnowie życia katolickiego.
Dawid Makowski
