Carlo Rossi (1890–1967) był włoskim duchownym i biskupem Bielli, należącym do ważnych przedstawicieli powojennego etapu Ruchu Liturgicznego we Włoszech. Jego działalność przypadła na czas, gdy idee rozwijane wcześniej przez środowiska benedyktyńskie i liturgistów europejskich zaczęły coraz silniej przenikać do praktyki duszpasterskiej. Rossi szczególnie interesował się świadomym i czynnym uczestnictwem wiernych w liturgii, widząc w nim jeden z podstawowych warunków odnowy życia liturgicznego.
Szczególne znaczenie miała jego działalność w Centro di Azione Liturgica (CAL), założonym w 1947 r. z inicjatywy Adriano Bernareggiego. Po jego śmierci Rossi przejął kierownictwo nad Centrum i przez wiele lat organizował oraz wspierał włoskie tygodnie liturgiczne, konferencje i inicjatywy formacyjne. Dzięki działalności CAL idee Ruchu Liturgicznego mogły być szerzej rozpowszechniane wśród duchowieństwa i świeckich.
Rossi uczestniczył również w Soborze Watykańskim II (1962-1965), angażując się w prace dotyczące reformy liturgicznej, szczególnie w zagadnienie uczestnictwa wiernych. Jego działalność stanowiła zatem pomost między przedwojennym Ruchiem Liturgicznym a reformą liturgiczną dokonaną po soborze. Nie był przede wszystkim teoretykiem liturgii, lecz organizatorem i duszpasterzem, który przyczyniał się do przełożenia postulatów Ruchu Liturgicznego na praktykę życia Kościoła we Włoszech.
Opr. Dawid Makowski
