Giulio Bevilacqua (1881–1965) był włoskim kapłanem, kardynałem i jednym z przedstawicieli włoskiego Ruchu Liturgicznego. Związany ze środowiskiem oratorianów, należał do grona duchownych, którzy łączyli odnowę liturgiczną z pogłębieniem życia duchowego i odnową duszpasterstwa. Szczególne znaczenie miała jego działalność w Brescii, gdzie współpracował z Giovannim Montinim, późniejszym papieżem Pawłem VI.
Bevilacqua był zwolennikiem odnowy liturgicznej rozumianej przede wszystkim jako pogłębienie uczestnictwa wiernych w liturgii. Podkreślał, że liturgia nie może być traktowana jedynie jako czynność wykonywana przez kapłana, lecz powinna angażować całą wspólnotę Kościoła. Jego zainteresowania obejmowały również duszpasterstwo, formację biblijną oraz apostolstwo świeckich.
W okresie poprzedzającym Sobór Watykański II (1962-1965) silnie wyrażał swoje poparcie dla reformy liturgicznej. Jego poglądy znalazły później odzwierciedlenie w kierunku wyznaczonym przez ojców soborowych, zwłaszcza w nauczaniu o Kościele jako wspólnocie oraz o świadomym i czynnym uczestnictwie wiernych w liturgii. W 1965 r., już w trakcie Soboru, został mianowany kardynałem przez Pawła VI. Zmarł w tym samym roku, kilka miesięcy po zakończeniu soborowych prac.
Opr. Dawid Makowski
