Lambert Beauduin (ur. 4 sierpnia 1873 w Rosoux-Crenwick, zm. 11 stycznia 1960 w Banneux) był belgijskim benedyktynem, kapłanem i jednym z najważniejszych pionierów XX-wiecznego Ruchu Liturgicznego. Uważany jest za jedną z kluczowych postaci, które przygotowały teologiczne i duszpasterskie podstawy późniejszej reformy liturgicznej Kościoła katolickiego oraz nauczania II Soboru Watykańskiego.
Beauduin początkowo pracował jako kapłan diecezjalny zaangażowany społecznie, szczególnie w duszpasterstwo robotników. Następnie wstąpił do benedyktyńskiego opactwa Mont César (Keizersberg) w Leuven, które stało się jednym z głównych ośrodków odnowy liturgicznej w Europie. Pod wpływem środowiska benedyktyńskiego doszedł do przekonania, że liturgia powinna stać się prawdziwym centrum życia chrześcijańskiego i być dostępna duchowo dla całego ludu Bożego, a nie jedynie dla duchowieństwa.
Za symboliczny początek właściwego Ruchu Liturgicznego często uznaje się jego wystąpienie podczas Kongresu Katolickiego w Mechelen (Malines) w 1909 roku. W referacie La vraie prière de l’Église („Prawdziwa modlitwa Kościoła”) Beauduin podkreślał, że liturgia jest wspólną modlitwą całego Kościoła i że wierni powinni uczestniczyć w niej świadomie, czynnie i wewnętrznie. Sprzeciwiał się biernemu uczestnictwu ograniczonemu jedynie do prywatnych nabożeństw podczas Mszy świętej. Postulował zatem, aby wierni używali mszalików z tektami liturgicznymi, otrzymywali stosowne objaśnienia obrzedów, brali udział we wspólnym śpiewie i dialogowali z kapłanem oraz jeszcze głębiej zakorzenili duchowość w liturgii.
Beauduin rozwijał idee zapoczątkowane wcześniej przez benedyktynów takich jak Gerard van Caloen, jednak nadał im znacznie szerszy wymiar pastoralny i teologiczny. Uważał, że liturgia jest podstawowym źródłem życia Kościoła oraz najważniejszą szkołą wiary dla wiernych. Duże znaczenie przypisywał także uczestnictwu świeckich w modlitwie liturgicznej i częstszemu korzystaniu z tekstów liturgicznych.
W 1914 roku założył czasopismo Les Questions Liturgiques et Paroissiales, które stało się jednym z głównych organów Ruchu Liturgicznego. Poprzez publikacje, rekolekcje i działalność duszpasterską wpływał na rozwój odnowy liturgicznej w Belgii, Francji, Niemczech i innych krajach Europy.
Beauduin odegrał również ważną rolę w ruchu ekumenicznym. Interesował się szczególnie relacjami między Kościołem katolickim a chrześcijaństwem wschodnim i uważał, że liturgia może stać się przestrzenią zbliżenia między podzielonymi chrześcijanami. Założył klasztor w Amay-sur-Meuse (później Chevetogne), poświęcony modlitwie o jedność chrześcijan oraz dialogowi ze Wschodem chrześcijańskim.
Wpływ Beauduina był ogromny, choć wiele jego postulatów zostało oficjalnie przyjętych dopiero kilkadziesiąt lat później podczas reform po Soborze Watykańskim II. Idee takie jak: czynne uczestnictwo wiernych, centralne znaczenie liturgii, pastoralny wymiar celebracji czy większa świadomość świeckich odnośnie do liturgii stały się później pewnymi podstawami reformy liturgicznej Kościoła.
Dawid Makowski
