Quandonam quaedam praefatio habenda est «propria»? Resp.: Difficultas venit praesertim ex possibilitate adhibendi precem eucharisticam IV, quae praefationem fixam habet, et ideo statutum est ea uti non licere quando Missa propria praefatione ditatur (n. 322 d). Cum autem praeter festa, tempora quoque habeantur, et quidem sat longa, in quibus dicitur praefatio de tempore, quaestio exsurgit quo sensu intelligenda sit praefatio «propria». Praefatio consideratur «propria» stricto sensu, in Missis quae celebrantur in ipso die festo vel in eius octava. In Proprio de tempore adhibetur praefatio illi respondens sed haec non consideratur stricte propria, et eo durante adhiberi possunt prex eucharistica IV et prex eucharistica II cum sua praefatione.
Źródło: Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, „Documentorum explanatio”, w: Notitiae 47 (1969), 323.
Tłumaczenie nieoficjalne
Kiedy jakąś prefację należy uznać za «własną»? Odp.: Trudność wynika przede wszystkim z możliwości stosowania IV modlitwy eucharystycznej, która ma stałą prefację. Dlatego postanowiono, że nie wolno jej używać, kiedy Msza posiada prefacją własną (nr 322 d). Ponieważ oprócz świąt istnieją również okresy, i to dość długie, w których odmawia się prefację okresową, powstaje pytanie, w jakim sensie należy rozumieć prefację «własną». Prefację uważa się za «własną» w ścisłym sensie w tych Mszach, które są sprawowane w sam dzień święta lub w jego oktawie. W formularzach okresowych stosuje się prefację odpowiadającą danemu okresowi, lecz nie uważa się jej za ściśle własną, i w czasie jego trwania można używać modlitwy eucharystycznej IV oraz modlitwy eucharystycznej II z ich własnymi prefacjami.
Tłumaczenie: ks. lic. Emanuel Kwiatkowski
