Wśród pieśni liturgicznych przeznaczonych na Okres Adwentu znajduje się utwór „Z powagą przygotujcie”. Przedstawia on wspomniany okres jako czas przygotowania na przyjście Chrystusa. To przygotowanie ma przede wszystkim duchowy wymiar. W sensie teologicznym skupia się ona na trzech głównych zagadnieniach: oczekiwaniu na Pana, wewnętrznym przygotowaniu serca oraz nawróceniu człowieka.
Na początku się śpiewa:
Z powagą przygotujcie o, ludzie, serca swe
I godnie oczekujcie, Pan w nich zamieszkać chce.
Pierwsza zwrotka ukazuje człowieka jako miejsce zamieszkania Boga. Adwent nie jest jedynie oczekiwaniem na historyczne wspomnienie narodzenia Jezusa, lecz przygotowaniem na Jego duchowe przyjście do ludzkiego serca. Chrystus pragnie zamieszkać w człowieku, przemieniając jego życie swoją obecnością. Słowa o godnym oczekiwaniu wskazują na konieczność odpowiedniego usposobienia duchowego. Człowiek powinien otworzyć się na łaskę Bożą poprzez wiarę, modlitwę i nawrócenie. Jezus zostaje przedstawiony jako Zbawiciel i Wódz niezwyciężony, który ponownie przychodzi do swojego ludu. Jego przyjście nie jest wydarzeniem budzącym lęk, ale źródłem nadziei i zbawienia.
Potem:
Dla Gościa tak wielkiego gotujcie drogę już;
Prostujcie ścieżki Jego, co złe wyrzucić z dusz.
Uwaga drugiej zwrotki skupia się na wezwaniu Jana Chrzciciela: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego” (Iz 40, 3; Mt 3, 3). Przygotowanie drogi nie oznacza tutaj czynności zewnętrznej, lecz przemianę wewnętrzną. Człowiek jest zaproszony do usunięcia przeszkód, które utrudniają przyjęcie Chrystusa. Grzech, pycha, egoizm i przywiązanie do własnych pragnień stają się przeszkodami w spotkaniu z Bogiem. Obraz obniżania gór i prostowania krzywych dróg wyraża radykalność nawrócenia. Człowiek powinien pozwolić Bogu przemienić zarówno swoje postępowanie, jak i sposób myślenia. Adwent jest zatem czasem oczyszczenia, w którym przygotowujemy przestrzeń dla przychodzącego Pana.
Kolejnym fragmentem są słowa:
Bo serce ukorzone najwyżej ceni Bóg,
A pychą przepełnione wśród strasznych zginie trwóg.
Trzecia zwrotka ukazuje pokorę jako fundamentalną postawę chrześcijańskiego oczekiwania. Bóg nie szuka człowieka doskonałego w sensie ludzkim, lecz serca otwartego na Jego łaskę. Serce ukorzone uznaje własną słabość i potrzebę zbawienia. Pokora umożliwia przyjęcie Chrystusa, ponieważ pozwala człowiekowi wyjść poza własną samowystarczalność. Przeciwieństwem pokory jest pycha, która zamyka człowieka na Boga i prowadzi do duchowego zagubienia. W tym kontekście pieśń przypomina ewangeliczne przesłanie: Bóg wywyższa pokornych, natomiast pysznym się sprzeciwia (Łk 1,52; Jk 4,6). Adwent staje się więc czasem odkrywania prawdy o sobie i otwierania się na zbawczą obecność Chrystusa.
Na końcu zaś śpiewa się:
Kto z nas jest szczery i wierzy w Słowo Boże,
Z radością czekać może, do niego przyjdzie Pan.
Ostatnia zwrotka podkreśla znaczenie wiary w Słowo Boże. Człowiek wierzący nie oczekuje Chrystusa z niepewnością, lecz z ufnością i radością. Wiara pozwala rozpoznać w przychodzącym Panu spełnienie Bożych obietnic. Radość oczekiwania wynika z pewności, że Chrystus przychodzi do człowieka. Nie jest On jedynie postacią przeszłości, ale żywym Panem, który nieustannie działa w swoim Kościele i prowadzi go ku pełni zbawienia. W ten sposób pieśń łączy oczekiwanie adwentowe z nadzieją eschatologiczną. Przygotowując się na uroczystość Narodzenia Pańskiego, chrześcijanin jednocześnie oczekuje ostatecznego przyjścia Chrystusa w chwale.
W pieśni dostrzega się następujące nawiązanie biblijne:
- Iz 40,3-5 – Przygotowanie drogi dla Pana i objawienie chwały Bożej;
- Iz 45,2 – Bóg prostujący drogi i usuwający przeszkody;
- Iz 57,15 – Bóg zamieszkujący serca pokornych;
- Iz 62,10-11 – Przygotowanie drogi dla przychodzącego Zbawiciela;
- Ps 24,3-4 – Czystość serca jako warunek wejścia na górę Pana;
- Ps 51,19 – Ofiara serca skruszonego i pokornego;
- Ps 85,7-8 – Prośba o odnowienie życia i zbawienie;
- Ps 95,6-7 – Pokłon przed Bogiem i słuchanie Jego głosu;
- Ps 100,3 – Uznanie Boga za Stwórcę i Pasterza;
- Ps 130,5-6 – Oczekiwanie na Pana i Jego słowo;
- Ps 147,6 – Bóg podtrzymujący pokornych i poniżający niegodziwych;
- Prz 3,34 – Bóg udzielający łaski pokornym;
- Ez 36,25-27 – Oczyszczenie, nowe serce i nowy duch;
- Ml 3,1 – Przyjście Pana i przygotowanie drogi przed Nim;
- Mt 3,1-3 – Wezwanie Jana Chrzciciela do nawrócenia i przygotowania drogi Panu;
- Mt 5,8 – Błogosławieństwo ludzi czystego serca;
- Mt 11,10 – Jan Chrzciciel jako posłaniec przygotowujący drogę Chrystusowi;
- Mt 18,3-4 – Nawrócenie i pokora na wzór dziecka;
- Łk 1,16-17 – Misja Jana Chrzciciela w przygotowaniu ludu na przyjście Pana;
- Łk 1,68-79 – Boże nawiedzenie, zbawienie i światło dla tych, którzy żyją w ciemności;
- Łk 3,4-6 – Przygotowanie drogi Panu i objawienie zbawienia wszystkim ludziom;
- Łk 14,11 – Wywyższenie pokornych i poniżenie pyszniących się;
- J 1,23 – Jan Chrzciciel jako głos wołającego na pustyni;
- J 14,23 – Zamieszkanie Ojca i Syna w człowieku miłującym Chrystusa;
- Jk 4,6 – Bóg sprzeciwiający się pysznym i dający łaskę pokornym;
- 1 P 5,5-6 – Pokora wobec Boga i obietnica wywyższenia;
- Ap 3,20 – Chrystus pukający do drzwi serca i zapraszający do wspólnoty z Nim.
Dawid Makowski
