Mszał paryski, wydany drukiem w 1738 roku, stanowił jedną z tzw. neo–gallikańskich ksiąg liturgicznych, powstałych we Francji na skutek dołączenia do potrydenckiego Mszału rzymskiego nowych modlitw i antyfon. To właśnie na jednym spośród tekstów tej księgi, obecnym w formularzu Mszy Przemienienia Pańskiego, była wzorowana modlitwa nad ludem obecnego mszału, przypisana do II Niedzieli Wielkiego Postu.
Missale Parisensis 1738 r.:
Celebrantes hoc fasrificio Unigeniti tui transfigurati myfterium; da nos, Deus, ipsius Evangelio fic adgaerere, ut ad illam gloriam, cujus in fe fpeciem Apoftolis oftendit et fufpirare jugiter et feliciter pervenire valeamus; Per eumdem.
Missale Romanum 2008 r.:
Bénedic, Dómine, fidéles tuos benedictióne perpetua, et faceos Unigéniti tui Evangélio sic adhærére, ut ad illam glóriam, cuius in se spéciem Apóstolis osténdit, et suspiráre iúgiter et felíciter váleant perveníre. Per Christum.
Trzecia oracja odmawiana nad ludem, która występuje w liturgii II Niedzieli Wielkiego Postu, zawiera prośbę do Boga o pobłogosławienie ludu na wieki (Benedic […] perpetua), co ma wyrażać się poprzez większe zbliżenie się wiernych do przesłania Ewangelii (et fac […] adhærere), w celu osiągnięcia zbawienia (ut adillam […] pervenire), czego mogą dokonać przez Chrystusa (Per Christum…). Intencja jest więc ściśle złączona z orędziem Ewangelii, które wymaga od wierzących skupienia uwagi na rzeczach nie-przemijających, i czynienia dzieł miłosierdzia.
Dawid Makowski
* Fragment artykułu opublikowanego w Czasopiśmie „Kieleckie Studia Teologiczne”, pt. Modlitwy nad ludem Środy Popielcowej i niedziel Wielkiego Postu w Mszale Pawła VI: Perspektywa teologiczno-historyczna (Kieleckie Studia Teologiczne 23 (2025), s. 77-95).
Bibliografia: zobacz w artykule naukowym.
