Wśród pieśni adwentowych, które można usłyszeć w polskich kościołach, zdaje się że bardzo powszechne miejsce zajmował śpiew „Oto Pan Bóg przyjdzie”. Jest to pieśń bardzo mocno eschatologiczna. Ten utwór, będący antyfoną ze swoimi wersetami, jest zapowiedzią przyjścia Pana. Będzie temu towarzyszła gromada świętych. Nadejdzie bowiem dzień wielkiej światłości.
Antyfoną jest tekst:
Oto Pan Bóg przyjdzie, z rzeszą świętych k’nam przybędzie, wielka światłość w dzień ów będzie, alleluja, alleluja!
Antyfona wpisuje się bardzo mocno w zagadnienie oczekiwania na Chrystusa. Łączy się to z wymową teologiczną Okresu Adwentu. Liturgia Adwentu nie tylko wspomina przyjście Pana w Betlejem, ale i Jego ponowne przyjście w chwale. Światłość, o której jest tu mowa, oznacza obecność Boga, prawdę, życie oraz zbawienie. Odnosząc to do perspektywy eschatologicznej, światłość jest znakiem bliskości z Bogiem.
Pierwszy werset brzmi:
O Miasto Święte, Jeruzalem, zstępujące z nieba, mające chwałę Boga, źródło twego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu.
Jeruzalem jest tu ukazane jako Miasto Święte. Jest ono święte, bo mieszka w nim Bóg. Jest to miasto pochodzące od Boga. Nie jest to miasto zrobione czy stworzone przez człowieka. Niebieskie Jeruzalem zstępuje z nieba. Oznacza to, że jest to dar dla człowieka. Chwała Boga to źródło światła dla całego miasta. Wszystkie kamienie, o których tu mowa, wskazują na piękno, blask oraz czystość. Niebieskie Jeruzalem jest spełnieniem nadziei ludu Bożego – bycie przy Bogu przez całą wieczność.
Następnie śpiewa się:
Miastu nie trzeba słońca ani księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą Baranek.
W Nowym Jeruzalem nie będzie słońca, ani nie będzie księżyca. Dla niego światłem będzie chwała Boga. Centralnym sformułowaniem jest tutaj „Baranek”, który odnosi się do Chrystusa, który został złożony na ofiarę. Jest to Baranek zabity, ale żyjący. Tekst tej pieśni w sposób bardzo wyrazisty łączy aspekt paschalny z eschatologicznym.
Potem występują słowa:
I w jego świetle będą chodziły narody i wniosą do niego królowie ziemi swój przepych, a za dnia bramy jego nie będą zamknięte, bo już nie będzie tam nocy.
Dostrzega się tutaj obraz chodzących w świetle Nowego Jeruzalem. Powszechność zbawienia jest tu wyraziście ukazana. Światło Boga nie dotyczy tylko jednego ludu, ale wszystkich narodów. Wszystko to, co tutaj się odnosi do „wniesienia przepychu”, wskazuje na to, że do Królestwa Bożego ludzie wniosą pewne wartości podporządkowane chwale Boga. Bramy, o których tu mowa, że są otwarte, wskazują na bezpieczeństwo oraz trwałość nowego porządku. Nie będzie już zła, więc nie trzeba zamykać bram. Brak nocy wskazuje na to, że wszystko co złe, zostanie przezwyciężone.
Pieśń kończy się słowami:
I odtąd nocy już nie będzie, a nie potrzeba im światła lampy i światła słońca, bo Pan Bóg będzie świecił nad nimi i będą królować na wieki wieków.
W tym fragmencie podkreślone zostaje to, co wyżej było już przedstawiane: tajemnicę życia w jedności z Bogiem w Królestwie Niebieskim.
Dostrzega się tu następujące nawiązania biblijne:
Iz 40, 10 – zapowiedź przyjścia Pana z mocą.
Iz 60, 1-3 – światłość Boga wschodzi nad Jerozolimą, a narody przychodzą do jej światła.
Mt 25, 31 – Syn Człowieczy przychodzi w chwale wraz ze wszystkimi aniołami.
Ap 21, 2 – święte Miasto, Nowe Jeruzalem, zstępuje z nieba od Boga.
Ap 21, 10-11 – Jeruzalem zstępuje z nieba i jaśnieje chwałą Boga.
Ap 21, 18-21 – miasto zbudowane z drogocennych materiałów.
Ap 21, 23-25 – chwała Boga oświetla miasto, narody chodzą w jego świetle, a jego bramy pozostają otwarte.
Ap 22, 5 – nie będzie już nocy, ponieważ Pan Bóg będzie oświecał zbawionych, którzy będą królować na wieki.
J 1, 4-5 – światłość Słowa Bożego świeci w ciemności.
Iz 60, 11 – bramy Jerozolimy pozostają otwarte, aby mogły być wnoszone skarby narodów.
Iz 60, 19-20 – Pan będzie wieczną światłością swojego ludu.
Za 14, 7 – zapowiedź dnia, w którym wieczorem będzie światło.
Dn 7, 14 – wieczne panowanie Syna Człowieczego.
Łk 1, 32-33 – Jezus będzie królował na wieki, a Jego królestwu nie będzie końca.
Ap 11, 15 – Chrystus będzie królował na wieki wieków.
Dawid Makowski
