Kolejnym śpiewem adwentowym jest znana pieśń „Oto Pan przybywa”. Ma ona charakter chrystologicznym i soteriologiczny. Jest zatem skoncentrowana na Chrystusie oraz wskazuje na misterium zbawienia. Jej główna uwaga skupia się na tym, że Bóg przychodzi do człowieka. Jest to pieśń responsorialna, to znaczy taka, której poszczególne zwrotki są oddzielone od siebie refrenem, śpiewanym przez całe zgromadzenie.
Refren brzmi następująco:
Oto Pan przybywa, * prostujcie drogi swego życia.
Refren, od którego bierze tytuł ta pieśń, jest fundamentem dla zrozumienia całego śpiewu. On niejako obwieszcza fakt przybywania Pana. Bóg przychodzi, a człowiek ma się do tego przygotować. Druga część refrenu wskazuje bowiem na to, co ma człowiek robić w tym świętym oczekiwaniu na przybycie Świętego Świętych. Bóg przybywa. To wydarzenie nie jest czymś minionym, ale jest czymś teraźniejszym. Pan już raz przyszedł w czasie, teraz przybywa ponownie, aby sądzić ziemię. Człowiek nie ma być biernym obserwatorem tego, co się wydarzy. Jest on wezwany do przemiany życia. Droga, którą należy przygotować, ma wymiar przede wszystkim duchowy i moralny. Oznacza nawrócenie, porzucenie grzechu, uporządkowanie relacji z Bogiem oraz otwarcie serca na Jego obecność.
Następnie śpiewa się:
Pośpiesz nam, Boże, z pomocą, wyzwól nas z pęt grzechów naszych. Pośpiesz, a dłużej nie zwlekaj, wzbudź w nas potęgę swą na nowo.
Pierwsza zwrotka tej pieśni podkreśla, że człowiek potrzebuje Boga i Jego zbawienia. Grzech to coś, co zostaje tu przedstawione jako rzeczywistość zniewolenia. On ogranicza wolność człowieka i utrudnia zachowywanie jedności z Bogiem. Jest on niczym wichura, która zrywa most, łączący człowieka z Bogiem. Człowiek czuje się wtedy osamotniony i często nie jest w stanie samodzielnie i całkowicie uwolnić się od konsekwencji grzechu. Potrzebuje on Bogiem zbawczego działania Boga, który pragnie go wyzwolić. Słowa „pośpiesz, a dłużej nie zwlekaj” wyrażają modlitewną tęsknotę za Bożym działaniem. Można je odczytać w świetle biblijnego wołania. Szczególnie ważne jest zakończenie zwrotki: „wzbudź w nas potęgę swą na nowo”. Nie chodzi tutaj jedynie o zewnętrzne działanie Boga, ale o odnowienie człowieka od wewnątrz. Adwent staje się czasem duchowego odrodzenia, w którym człowiek pozwala Bogu na nowo kształtować swoje życie.
Kolejną zwrotką są słowa:
O Boże, tchnij nowe życia i okaż swe miłosierdzie. Ciebie czekamy z tęsknotą, obiecanego Zbawiciela.
Druga zwrotka rozwija temat odnowienia, wskazując na jego źródło: Boże miłosierdzie i działanie Ducha. Sformułowanie „tchnij nowe życie” przywołuje niezwykle bogatą tradycję biblijną, w której tchnienie Boga jest źródłem życia. W tym kontekście przyjście Chrystusa nie jest jedynie wydarzeniem historycznym, ale przynosi rzeczywistą możliwość odnowienia człowieka. Bóg nie tylko przebacza grzechy, lecz również udziela nowego życia. Druga część zwrotki – „Ciebie czekamy z tęsknotą, obiecanego Zbawiciela” – podkreśla mesjański charakter oczekiwania. Chrystus jest Tym, którego zapowiadały obietnice Starego Testamentu i którego przyjścia oczekuje lud Boży.
Potem się śpiewa:
Oto nadchodzi nasz Zbawca, aby panować nad nami. Mocą swej wielkiej ofiary, On zgładzi grzechy całego świata.
Tutaj oczekiwany Pan zostaje nazwany Zbawicielem, a Jego przyjście ukazane jest jako wejście w królewskie panowanie nad człowiekiem. Panowanie Chrystusa nie ma jednak charakteru politycznego czy ziemskiego. Jest panowaniem zbawczym, które oznacza zwycięstwo nad grzechem i przywrócenie człowiekowi właściwej relacji z Bogiem. Najważniejszym elementem tej zwrotki jest odniesienie do ofiary Chrystusa: „Mocą swej wielkiej ofiary, On zgładzi grzechy całej ziemi”. To sformułowanie wskazuje na paschalny wymiar Adwentu. Narodzenie Chrystusa nie może być oddzielone od Jego męki, śmierci i zmartwychwstania. Ten, który przychodzi w Betlejem, jest zarazem Barankiem Bożym, który bierze na siebie grzechy świata.
Ostatni fragment pieśni brzmi:
Ukaż nam blask Twojej drogi, którą do Ciebie idziemy. Prawdy światłością nas oświeć, byśmy zdążali do Królestwa.
Ostatnia zwrotka przenosi uwagę z wydarzenia przyjścia Chrystusa na drogę człowieka, który zmierza ku Bogu. Obraz drogi jest jednym z najważniejszych symboli biblijnych. Oznacza zarówno sposób życia, jak i proces duchowego dojrzewania oraz pielgrzymowania ku pełni zbawienia. Słowa „Prawdy światłością nas oświeć” wskazują na Chrystusa jako światło, które pozwala człowiekowi właściwie rozpoznawać rzeczywistość i odnaleźć drogę do Boga. Zwrotka kończy się odniesieniem do Królestwa Bożego. Jest ono celem całego chrześcijańskiego pielgrzymowania. Człowiek nie tylko oczekuje przyjścia Chrystusa, ale również sam zmierza ku pełni komunii z Bogiem.
W tekście można odnaleźć następujące nawiązania biblijne:
- Iz 40,3 – Przygotowanie drogi Panu; wezwanie do nawrócenia.
- Iz 62,11 – Przyjście Zbawiciela i objawienie Bożego zbawienia.
- Ps 80,3-4 – Prośba o przyjście Boga, odnowienie ludu i udzielenie zbawienia.
- Ps 85,7 – Prośba o przywrócenie życia i odnowienie radości w Bogu.
- Łk 1,78-79 – Miłosierdzie Boga; Wschodzące Słońce oświecające ludzi żyjących w ciemności i prowadzące ich na drogę pokoju.
- J 1,29 – Chrystus jako Baranek Boży, który gładzi grzech świata.
- J 8,12 – Chrystus jako światłość świata, prowadząca do światłości życia.
- J 14,6 – Chrystus jako droga, prawda i życie; jedyny pośrednik prowadzący do Ojca.
- Hbr 10,37 – Bliskość przyjścia Pana i wytrwałość w oczekiwaniu na Jego objawienie.
- Ap 22,20 – Modlitewne oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa: „Przyjdź, Panie Jezu!”.
Dawid Makowski
