Pieśń adwentowa „Niech się radują” jest oparta na tekście Psalmu 96. Psalm ten wchodzi do grupy psalmów wychwalających Boga jako Stwórcę i Króla całego stworzenia. Obwieszcza on, że Pan panuje i przychodzi, aby sprawiedliwie osądzić świat i królować nad narodami. Pieśń ma charakter adwentowy. Przyjście Boga to wydarzenie niezwykle radosne dla człowieka.
Refren brzmi tak:
Niech się radują niebiosa i ziemia, bo Pan królować przychodzi.
Refren stanowi główną myśl całego utworu. Przyjście Pana zostaje przedstawione jako powód powszechnej radości. Co istotne, do radości zostają wezwane nie tylko narody, ale również niebiosa i ziemia. Wskazuje to na kosmiczny wymiar zbawienia. Panowanie Boga nie ogranicza się do określonej wspólnoty religijnej czy jednego narodu. Obejmuje całe stworzenie, ponieważ Bóg jest jego Stwórcą i Panem. Mówienie tutaj o królowaniu Boga jest o tyle istotne, o ile wskazuje się na to, iż Bóg objawi swoją królewską władzę. W perspektywie chrześcijańskiej odnosi się to do Jezusa Chrystusa. On to objawia Królestwo Boże, a w pełni ukaże swoją chwałę podczas powtórnego przyjścia, kiedy osądzi ludzkość. Radość stworzenia, nieba i ziemi, wynika z tego, że Bóg zwycięży nad złem, niesprawiedliwością oraz śmiercią. Przyjście Chrystusa jest wydarzeniem dotyczącym całego stworzenia. Adwent przypomina, że historia świata zmierza ku pełnemu objawieniu królowania Boga.
Następnie śpiewa się:
Zaśpiewajcie Panu nową pieśń, zaśpiewajcie Panu, wszystkie ziemie, zaśpiewajcie Panu, błogosławcie Mu, co dzień głoście Jego zbawienie.
Pierwsza zwrotka jest wezwaniem do powszechnego uwielbienia Boga. Określenie „nowa pieśń” wskazuje na odpowiedź człowieka na nowe i wielkie dzieła Boga. Nie chodzi wyłącznie o nowy utwór muzyczny, ale o nową jakość uwielbienia, wynikającą z doświadczenia zbawczego działania Pana. Szczególnie istotne jest wezwanie skierowane do „wszystkich ziem”. Uwielbienie Boga nie jest ograniczone do Izraela. Wszystkie narody zostają zaproszone do oddawania Mu chwały. Ten uniwersalizm jest tu istotny. Głoszenie zbawienia wszystkim ludom jest stałym zadaniem wspólnoty. W perspektywie chrześcijańskiej nowa pieśń może być odczytywana jako odpowiedź Kościoła na dzieło odkupienia dokonane przez Jezusa Chrystusa.
Potem:
Głoście Panu, ludy, chwałę, moc, imieniowi Jego cześć oddajcie. Złóżcie Mu ofiarę, wejdźcie w Jego dom, czcijcie Pana w stroju odświętnym.
Druga zwrotka rozwija temat uwielbienia, ukazując jego wymiar liturgiczny i wspólnotowy. Oddawanie chwały Bogu nie ogranicza się do słów. Wyraża się również w kulcie, składaniu ofiary i uczestnictwie w zgromadzeniu liturgicznym. Człowiek odpowiada na Bożą świętość poprzez zewnętrzne znaki czci, ale także poprzez wewnętrzne zaangażowanie. To wezwanie do wkroczenia do domu Pana jest wezwaniem do przystąpienia do obecności Boga i uczestnictwa w Jego celebracjach. Strojem odświętym jest przede wszystkim postawa szacunku, radość oraz życie w łasce Bożej. Ma to bardzo głęboki wymiar eklezjalny. Kościół gromadzi się, aby oddawać Bogu chwałę i sprawować liturgię, która jest uczestnictwem w dziele Chrystusa.
W trzeciej zwrotce, Kościół modli się:
Niechaj przed Nim zadrży cały świat, głoście ludom, że sam Pan króluje. On utwierdził ziemię, by nie chwiała się, sprawiedliwie rządzi ludami.
Trzecia zwrotka podkreśla uniwersalną władzę Boga. Pan nie jest jedynie królem Izraela, ale Królem całego świata. Wezwanie, aby przed Nim zadrżała ziemia, wyraża świadomość Bożej potęgi i świętości. Nie chodzi wyłącznie o lęk, lecz o uznanie, że człowiek i całe stworzenie pozostają zależne od Boga. Szczególnie istotne jest stwierdzenie, że Bóg utwierdził ziemię, aby się nie chwiała. Wskazuje ono na Boga jako Stwórcę i Tego, który podtrzymuje istnienie świata. Jego panowanie jest źródłem porządku i stabilności stworzenia. Druga część zwrotki podkreśla sprawiedliwość Bożych rządów. Władza Boga różni się od ludzkich systemów panowania, ponieważ nie jest oparta na przemocy, egoizmie czy niesprawiedliwości. Bóg sądzi i rządzi zgodnie z prawdą.
Kolejną zwrotkę stanowią słowa:
Niech się cieszy niebo z ziemią wraz, niech brzmi morze z mieszkańcami swymi. Niech się rozradują pola z plonem swym, wszystkie drzewa leśne przed Panem.
Bóg króluje. Niebo, ziemia, morze, pola i drzewa – wszystko się raduje. Całe stworzenie składa cześć Bogu, bo dzięki Niemu istnieje i jest skierowane ku Niemu. Przyroda to wspólnota uwielbienia. Wszystko się raduje z obecności Pana. Zbawienie ma bowiem wymiar kosmiczny.
Na końcu śpiewa się:
Cieszcie się, bo oto idzie Pan, idzie, by królować całej ziemi. Będzie sprawiedliwie sądził ziemi krąg, według swej wierności – narody.
Ostatnia zwrotka stanowi kulminację całego utworu. Przyjście Pana zostaje przedstawione jako wydarzenie, które przyniesie objawienie Jego królewskiej władzy nad całym światem. Szczególne znaczenie ma tutaj połączenie królowania z sądem. Bóg nie tylko obejmuje władzę nad stworzeniem, ale również osądza je w sprawiedliwości. Jego sąd nie jest arbitralny, lecz opiera się na prawdzie i wierności. W kontekście chrześcijańskim słowa te kierują uwagę ku Chrystusowi, który przyjdzie ponownie w chwale. Pierwsze przyjście Syna Bożego dokonało się w pokorze i uniżeniu, natomiast Jego powtórne przyjście objawi pełnię królewskiej godności. Sąd ostateczny nie powinien być jednak rozumiany wyłącznie jako wydarzenie budzące lęk. Jest również źródłem nadziei dla tych, którzy oczekują sprawiedliwości i wyzwolenia od zła. Bóg pozostaje wierny swoim obietnicom i doprowadzi historię zbawienia do końca.
Dawid Makowski
