Najstarszym sakramentarzem Kościoła jest kodeks z Werony9. Mimo że jego skompilowanie nastąpiło w VII w., teksty tej księgi sięgają V w. i są bardzo podobne do stylu, w jakim tworzył papież Leon Wielki (†461). Pojawiają się one w modlitwach obecnego Mszałurzymskiego w dwóch formach: niektóre w całości przedrukowano do nowej księgi, inne stały się źródłem kompilacji tekstów.
W myśl drugiej formy wpisuje się modlitwa nad ludem z I Niedzieli Wielkiego Postu. Na jej umieszczenie w obecnym mszale wpłynęła oracja nad ludem formularza In ieiunio mensis decimi, mense decembri kodeksu z Werony:
Sacramentarium Veronense (VII w.):
Super populum tuum domine, quaesumus, benedictio copiosa descendat, indulgentia ueniat, consolotio tribuatur, fides sancta succrescat, redemptio sempiterna firmetur: per.
Missale Romanum (2008 r.):
Super pópulum tuum, Dómine, quæsumus, benedíctio copiósa descéndat, ut spes in tribulatióne succréscat, virtus in tentatióne firmétur, ætérna redémptio tribuátur. Per Christum.
Ta oracja przedstawia prośbę zanoszoną do Boga (Domine, quæsumus) o zesłanie na lud błogosławieństwa (Super populum tuum benedictio copiosa descendat), w celu rozwijania cnót nadziei i męstwa, a także wiecznego zbawienia w przyszłym życiu (ut spes […] tribuatur), za pośrednictwem Syna Bożego (Per Christum…). Modlitwa ta w sposób szczególny dotyczy ćwiczeń wielkopostnych, za pomocą których można odmienić swoje życie, czyniąc je milszym Bogu.
Dawid Makowski
* Fragment artykułu opublikowanego w Czasopiśmie „Kieleckie Studia Teologiczne”, pt. Modlitwy nad ludem Środy Popielcowej i niedziel Wielkiego Postu w Mszale Pawła VI: Perspektywa teologiczno-historyczna (Kieleckie Studia Teologiczne 23 (2025), s. 77-95).
Bibliografia: zobacz w artykule naukowym.
