Dość interesującą kwestią dla wszystkich zajmujących się tematyką duchownych niższych święceń jest przywilej nadawany lektorom, którzy mogą wykonywać niektóre kościelne błogosławieństwa. Tematyka ta jest ciekawa, lecz niejednoznacznie sprecyzowana w nowym prawodawstwie liturgicznym, dlatego stosownym będzie ograniczenie się jedynie do aspektów przedsoborowych podejmowanej tematyki.
W Pontificale Romanum z 1961-1962 r. podczas święceń lektoratu szafarz przedstawiał wyświęcanym ich przyszłe czynności, między którymi znajdowało się błogosławieństwo chleba i pierwocin owoców (benedícere panem, et omnes fructos novos)[1]. Zwyczaj ten jest bardzo dawny. Otóż uważa się, że jego początek miał miejsce w czasach, gdy powstawały szkoły lektorskie (schola lectorum), a więc należałoby tutaj pisać o V wieku[2]. Niektórzy są jednak bardziej ostrożni i podają za pewną datę dopiero wiek XI[3]. Jednakże mówienie o dacie V w. jest zasadne, gdyż wówczas spotyka się tzw. pierwszego lektora (primicerius scholæ lectorum), który stał na czele tejże szkoły i prawdopodobnie to właśnie on podczas posiłków błogosławił chleb i pokarmy, które miały być później spożywane[4]. W średniowieczu taka praktyka była więc znana i dlatego została zawarta w późniejszych księgach liturgicznych. Mimo że uczeni spierali się na temat tego, czy lektor – nie mający władzy wynikającej ze święceń diakonatu czy prezbiteratu – może dokonywać poszczególnych błogosławieństw, Kościół kwestię tę rozstrzygnął jasno w 1917 r., kiedy to w wydanym Codex Iuris Canonici zawarł następujące stwierdzenie:
,,Diaconi et lectores illas tantum valide et licite benedictiones dare possunt, quæ ipsis expresse a iure permittuntur”[5].
Dlatego przed reformą święceń niższych i subdiakonatu każdy lektor – przywdziany w komżę nałożoną na sutannę – miał prawo błogosławić chleb i pierwociny owoców, kropiąc je na końcu wodą święconą. Wyjątek stanowiło tylko pozdrowienie przed modlitwą, gdyż zamiast słów: ,,Dóminus vobiscum”, mówił: ,,Dómine, exaudi oratiónem meam”[6].
Powyższy wpis był zatem próbą zwrócenia uwagi na tę kwestię, o której często się mówi – praktyki błogosławienia różnych rzeczy przez wyświęconych lektorów.
Dawid Makowski
Bibliografia:
- Codex Iuris Canonici. Roma: 1917.
- Górski E.: Święcenia niższe i wyższe. Studium historyczno-liturgiczne. Sandomierz: 1954.
- Pontificale Romanum. De Ordinatione Lectorum. Roma: 1961-1962.
- Szwagrzyk T.: Uprawnienia płynące z przyjętych święceń lektoratu względem kościelnych błogosławieństw. W: RBL. T. VIII. Nr 4-5. 1955 (s. 251-254).
[1] Zob. Pontificale Romanum. De Ordinatione Lectorum. Roma: 1961-1962, s. 26.
[2] Zob. Górski E.: Święcenia niższe i wyższe. Studium historyczno-liturgiczne. Sandomierz: 1954, s. 25-26.
[3] Zob. Szwagrzyk T.: Uprawnienia płynące z przyjętych święceń lektoratu względem kościelnych błogosławieństw. W: RBL. T. VIII. Nr 4-5. 1955, s. 252.
[4] Zob. Górski E.: Święcenia niższe i wyższe. Studium historyczno-liturgiczne. Sandomierz: 1954, s. 26.
[5] Zob. Codex Iuris Canonici. Roma: 1917, can. 1147 §4.
[6] Zob. Szwagrzyk T.: Uprawnienia płynące z przyjętych święceń lektoratu względem kościelnych błogosławieństw. W: RBL. T. VIII. Nr 4-5. 1955, s. 254.
toto togel situs toto jacktoto toto togel jacktoto jacktoto jacktoto jacktoto toto togel jacktoto situs toto jacktoto jacktoto toto togel situs toto jacktoto situs slot online situs toto toto slot jacktoto situs toto togel jacktoto jacktoto slot resmi togel situs togel situs slot toto togel jacktoto situs togel jacktoto situs slot kawi898 situs toto
