Kategoria: Tłumaczenia

Portal poświęcony liturgii Kościoła Świętego

Wykład na temat kanonu mszalnego: IV dystynkcja

Poniżej prezentujemy ostatni fragment tłumaczenia Wykładu na temat Kanonu Rzymskiego biskupa Odona, a mianowicie dystynkcję czwartą wraz z konkluzją. Przed lekturą warto przypomnieć sobie wszelkie uwagi poczynione na samym wstępie.Badając tekst pod ogólnym kątem, zauważyć można z łatwością, że sama w sobie dystynkcja czwarta jest sporo krótsza od poprzedniej i stanowi swego rodzaju klamrę kompozycyjną, kiedy zestawimy ją z dystynkcją pierwszą. Wyraźnie widać, iż sposób pisania w ostatniej z czterech dystynkcji…
Dowiedz się więcej

Wykład na temat kanonu mszalnego: III dystynkcja (cz. II)

W tej części tłumaczenia przedstawiamy tłumaczenie drugiej – i zarazem ostatniej – części trzeciej dystynkcji Wykładu na temat Kanonu Rzymskiego św. Odona z Tournais. Została ona na potrzeby tłumaczenia podzielona na dwie części ze względu na swój okazały rozmiar w stosunku do całości dzieła, bowiem stanowi ponad połowę Wykładu. Wszelkie uwagi dotyczące tłumaczenia, poczynione w omówieniu pierwszego fragmentu pozostają w dalszym ciągu aktualne.Kl. lic. Emanuel KwiatkowskiTEKST KANONU.FRAGMENT TRZECI.Część druga. Przeto i my,…
Dowiedz się więcej

Wykład na temat kanonu mszalnego: III dystynkcja (cz. I)

W dalszej części tłumaczenia przedstawimy tłumaczenie pierwszej części trzeciej dystynkcji Wykładu na temat Kanonu Rzymskiego św. Odona z Tournais. Została ona na potrzeby tłumaczenia podzielona na dwie części ze względu na swój pokaźny rozmiar w stosunku do całości dzieła, albowiem stanowi ponad połowę Wykładu. Wszelkie uwagi poczynione w omówieniu pierwszego fragmentu pozostają w dalszym ciągu aktualne. Tym niemniej warto dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, iż w tym fragmencie tekst Odona…
Dowiedz się więcej

Wykład na temat kanonu mszalnego: II dystynkcja

W tym artykule mamy przyjemność zaprezentować drugą dystynkcję Wykładu na temat Kanonu Rzymskiego św. Odona z Tournais. Wszelkie uwagi poczynione w omówieniu poprzedniego fragmentu pozostają w dalszym ciągu aktualne. Przed lekturą warto jednak zwrócić uwagę na kilka kwestii. Styl pisania biskupa Odona jest subtelnie odmienny, aniżeli w pierwszej dystynkcji, co pozwala zaryzykować stwierdzeniem, że musiał minąć pewien okres czasu, zanim stworzył dystynkcję kolejną. W swoim dziele Odon…
Dowiedz się więcej

Wykład na temat kanonu mszalnego: I dystynkcja

Święty Odon z Tournai był francuskim mnichem benedyktyńskim. To jemu właśnie przypisuje się założenie opactwa Saint-Martin w Tournai. Początkowo zasłynął jednak jako wybitny nauczyciel retoryki, filozofii, a także nauk ścisłych. Bardzo dobrze znał łacińską poezję i prozę. Nawrócił się dopiero jako człowiek dorosły i dojrzały, pod wpływem lektury dzieł św. Augustyna. Od tego momentu rozpoczął surowy i ascetyczny styl życia. Z początku wraz z towarzyszami postanowił wieść…
Dowiedz się więcej

Eucharystia jako ofiara chwały

List do Hebrajczyków mówi […] o „ofierze chwały”, którą składamy Bogu „ustawicznie przez Chrystusa” (Hbr 13, 15). Podobne wymaganie przedstawia św. Piotr w swoim Pierwszym Liście, gdy mówi: „Wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa” (1 P 2, 5). Lud Boży ma więc to ofiarować jako „święte kapłaństwo przez Jezusa Chrystusa”, który go „wezwał…
Dowiedz się więcej

Eucharystia jako mistyczne zaślubiny Chrystusa z Kościołem

„Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: <<[…] Przyjdźcie na ucztę!>>” (Mt 22, 1-4).Królestwo Boże, Kościół, jest tutaj przyrównane z ucztą. Królewskim gospodarzem tej uczy jest Bóg Ojciec – On to właśnie świętuje wesele swojego Syna. Tym Synem jest Jezus Chrystus. Wszyscy ludzie są na to wesele…
Dowiedz się więcej

O stopniu egzorcystatu

Egzorcystat tworzy dla siebie własną, zamknięta grupę i nie należy genetycznie, liturgicznie czy dyscyplinarnie do żadnego z niższych święceń. Od samego początku istniał on niezależnie, zarówno jako officium, jak i jako ordo, przez co należy do święceń niższych na równi z subdiakonatem i lektoratem. Pierwotnie stopień ten w ogóle nie był obecny w wymiarze liturgicznym. Był on wówczas dostępny dla każdego, tak duchownego, jak i laika. Jeszcze w IV w. na Wschodzie słyszy się o tej praktyce, chociaż w tamtych…
Dowiedz się więcej

,,O ustanowieniu lektorów i akolitów”

Rok po wydaniu przez papieża Pawła VI (+1978) dokumentu Motu Proprio ,,Ministeria Quaedam”, w watykańskim biuletynie ,,Notitiae” ukazał się artykuł, traktujący na temat nowej dyscypliny Kościoła względem lektoratu i akolitatu – dawnych święceń niższych, obecnych posług. Tekst ten dotyczył głównie kwestii związanych z odstępem między przyjmowanymi posługami i wiekiem, wymaganym do przyjęcia któregoś z tych urzędów.Robocze tłumaczenie tekstuNikt nie powinien być ustanawiany w posłudze lektora lub…
Dowiedz się więcej

Święcenia niższe w Hiszpanii

Ze wszystkich niższych święceń (ordines minores) na tym terenie istniał tylko ostiariat. Tą posługę określa się poprzez klucz. Był obecny także akolitat. Ta posługa istniała po to, by oświetlać świątynię. W ich księgach daje się rozpoznać też egzorcystów, psalmistów i lektorów. Wreszcie widać wzmianki o subdiakonie, który powinien nosić kielich i patenę.Aby zostać diakonem lub prezbiterem, koniecznie trzeba było przyjąć wyższe święcenia (ordines majores), które można już było otrzymać…
Dowiedz się więcej

Przetłumacz stronę