Giacomo Moglia (1881-1941) był włoskim kapłanem archidiecezji Genui oraz jednym z pionierów włoskiego ruchu liturgicznego w pierwszej połowie XX wieku. Swoją działalność poświęcił przede wszystkim odnowie życia liturgicznego, formacji duchowieństwa i pogłębianiu religijnego uczestnictwa wiernych w życiu Kościoła.
Moglia należał do grona duchownych, którzy wcześnie dostrzegli potrzebę przybliżenia liturgii zwykłym wiernym. Był przekonany, że liturgia stanowi centrum życia chrześcijańskiego i że powinna być przeżywana świadomie oraz wspólnotowo. W swojej pracy duszpasterskiej starał się łączyć formację religijną z wychowaniem liturgicznym, podkreślając znaczenie Mszy świętej, roku liturgicznego oraz modlitwy Kościoła jako źródła duchowego wzrostu. Najważniejszym dziełem jego życia było założenie w Genui w 1930 roku „Apostolato Liturgico” (Apostolatu Liturgicznego), który stał się jednym z głównych ośrodków włoskiego ruchu liturgicznego. Instytucja ta zajmowała się popularyzacją liturgii, organizacją formacji dla duchowieństwa i świeckich, publikacjami liturgicznymi oraz promocją muzyki sakralnej. Dwa lata później Moglia założył również zgromadzenie zakonne Córek Kościoła (Figlie della Chiesa), które miało wspierać apostolat liturgiczny i działalność formacyjną Kościoła.
Dużą wagę przywiązywał także do odnowy muzyki kościelnej, zwłaszcza śpiewu gregoriańskiego, który uważał za ważny element liturgii. Wspierał rozwój szkół muzyki sakralnej i formację osób odpowiedzialnych za oprawę liturgiczną. Dzięki temu przyczynił się do rozpowszechnienia ideałów ruchu liturgicznego nie tylko w środowiskach naukowych, ale również w zwyczajnym życiu parafialnym.
Jego wpływ był widoczny także poprzez wychowanie przyszłych liderów włoskiej odnowy liturgicznej. Do osób pozostających pod jego oddziaływaniem należał między innymi Giacomo Lercaro, jeden z głównych protagonistów reform liturgicznych i pierwszy przewodniczący „Consilium”. W historii ruchu liturgicznego Moglia jest pamiętany jako organizator, wychowawca i duszpasterz, który pomógł stworzyć podstawy włoskiej odnowy liturgicznej jeszcze przed reformami soborowymi.
Opr. Dawid Makowski
