Giuseppe Polvara (1884–1950) był włoskim kapłanem, architektem, historykiem sztuki i jednym z ważniejszych przedstawicieli włoskiego ruchu liturgicznego w pierwszej połowie XX wieku. Łączył zainteresowania teologiczne, liturgiczne i artystyczne, dążąc do odnowy sztuki sakralnej w duchu autentycznej tradycji chrześcijańskiej.
Największe znaczenie zyskał jako założyciel i wieloletni kierownik Scuola Beato Angelico, utworzonej w 1921 roku w Mediolanie. Instytucja ta miała kształcić artystów, architektów i rzemieślników zdolnych tworzyć dzieła odpowiadające wymaganiom liturgii oraz duchowi chrześcijańskiej sztuki. Polvara uważał, że kryzys sztuki kościelnej wynikał z oderwania jej od życia liturgicznego Kościoła i że prawdziwa odnowa sztuki sakralnej może dokonać się jedynie w ścisłym związku z liturgią. Jego wkład w ruch liturgiczny polegał przede wszystkim na ukazywaniu nierozerwalnej więzi między liturgią a sztuką. Podkreślał, że architektura kościelna, wyposażenie świątyni, malarstwo, rzeźba i muzyka powinny służyć celebracji liturgicznej i pomagać wiernym w głębszym uczestnictwie w misteriach wiary. Sprzeciwiał się zarówno powierzchownemu dekoracjonizmowi, jak i kopiowaniu dawnych stylów bez zrozumienia ich liturgicznego znaczenia.
Poprzez działalność dydaktyczną, publikacje i projekty artystyczne wywarł znaczący wpływ na rozwój włoskiej sztuki sakralnej XX wieku. Współpracował z przedstawicielami ruchu liturgicznego i wspierał idee odnowy, które później znalazły szerszy wyraz w reformach liturgicznych XX wieku. Dzięki jego pracy wielu architektów i artystów zaczęło postrzegać kościół nie tylko jako budowlę, lecz przede wszystkim jako przestrzeń celebracji liturgii. W historii włoskiego ruchu liturgicznego Giuseppe Polvara pozostaje jedną z kluczowych postaci na styku liturgii i sztuki. Jego działalność przyczyniła się do odnowienia rozumienia sztuki sakralnej jako służby wobec liturgii i wspólnoty Kościoła, przygotowując grunt pod późniejsze reformy inspirowane przez Sobór Watykański II.
Opr. Dawid Makowski
